اولش: ضمن عرض سلام و خسته نباشید و تشکر از دست اندرکان و تشویق و یک کف مرتب و آه! بیا رو میز!! و اعلام این نکته که: «قر تو کمرم فراوونه، نمی دونم کجا بریزم؟!!!» این مکان را برای ریزش های قردار قلم انتخاب می کنم.

اینجانب پادراز ، ملقب به مانی، ضمن تأیید و تکذیب تعریف روبرو در مورد خودم، اضافه می کنم که گاهی علاوه بر پا، زبانم نیز از گلیم مورد اشاره فراتر رفته و اینا... (برای پشیمان شدن از هرچه وبلاگ خواندن و وبلاگ نویس شدن است، به پادراز در ناکجاآباد هم یک سری بزنید.)

اکنون، مطلبی که برای امتحان خانم صفرزاده نوشتم، با موضوع خاطرات کلاس...

نمی دانیم چرا طنزمان نمی آید. حکماً ناخوشی ای چیزی دست داده که این طوری شده ایم، وگرنه دلیلی ندارد که در حشر و نشر با اساتید این وادی باشی و نتوانی چیزی بنویسی. لابُد حرفشان را گوش نکرده ایم و رموز کار را خوب به کار نگرفته ایم. یا شاید پس از نوشتن متن، خوب فوت نمی کنیم و متنمان تَرک می خورد... به گمان مبارکمان یک جای کُمیتمان می لنگد، گویا، که همچنان سوژه ها را نمی یابیم و قالب ها را نمی شناسیم و لحنمان را پیدا نکردیم و درونمایه مان در هپروت سیر می کند. اما حالا فهمیده ایم که احتمالاً ذاتاً طنزنویس نیستیم... ذوقش که نیست دیگر چه آشی، چه کشکی؟!

امروز به نتیجه ای رسیدیم بس غریب و تأثیرگذار: چرخی که برای ما نمی چرخد بگذار اصلاً نچرخد! می خواهیم سر ِ تمام این طنزنویسان و همکلاسیهایمان را به زیر آب فرو کنیم و در ِ همه مطبوعه هاشان را گِل بگیریم تا خدای نکرده طبعمان بیش ازین آزرده نشود! باشد تا خاطر مشعشعمان آسوده گردد و سر راحت بر بالین بگذاریم...

برگفته از خاطرات قُدقُد میرزا، از نوادگان ناصرالدین شاه

آخرش: جای خانم الهام نظری و دوست خوبمون پویا لطفیان در میان تعاریف روبرو خالی ست. اولی مصداق بارز «سکوتم از رضایت نیست/ دلم اهل شکایت نیست!» می باشد. وی هیچ وقت و در هیچ شرایطی بروز نمی دهد که بزرگ ترین طنزنویس کلاسمان است. او احتمالاً از طرف وزارت اطلاعات و امنیت ماداگا به میان ما نفوذ کرده که این قدر تودار است.

و دومی؛ نویسنده، گزارش نویس، خبرنگار، حرفه ای، ماه، باسواد، یک پارچه آقا، انتهای شعورمندی، جدی و غیر شوخی می باشد. آخرین نتایج دانشمندان حاکی از آن است که برای طنز نوشتن، او را باید با اسلحۀ سرد و گرم، توأم با چشم غرّۀ گلنساء تهدید کرد!

   گلنسا با چشماني كاملا برافروخته پشت ميزش نشسته بود و به هر سلام وعليكي با كنايه جواب ميداد.گاهي گداري به روزنامه مقابلش نگاهي مي انداخت پوزخندي مي زد و از آنجا كه زياد اهل گفتگو است با خودش چيزهايي مي گفت كه اصلا مفهوم نبود.رفتارش البته زياد غيرطبيعي نشان نمي داد وكاملا مي شد حدس زد چه اتفاقاتي احتمالا رخ داده است.

سوال تستي- غير طبيعي بودن مقام شامخ گلنسايي نشانه چيست؟

الف)  ايشان مجبور شده اند چند مطلب را بدون استفاده از كلمه مزخرف و خزعبل براي چاپ تاييد فرمايند

‌ب)     ايشان مجبور شده اند يكي از اعضاي آبدارخانه را جريمه نكنند

‌ج)      ايشان مجبور شده اند از ششلول منطق استفاده كنند

‌د)       در قاموس يك ديكتاتور « مجبور شدن » مفهومي ندارد وطرح اين سوال بيجاست وايشان را مجبور خواهد كرد كه طراح سوال را شديدا تحريم نمايند

   بالاخره يك نفر بايد اين خفقان را مي شكست كه همه نگاهها ناگهان به سمت خاكفر چرخيد او گاهي اوقات نقش يك پيش مرگ را خيلي خوب بازي مي كرد و نقش سيبل گلنسايي بودن را خوبتر.نوشته هايش ببخشيد حرفهايش كه تمام شد لبخند كوچكي بر لبان گلنسا نقش بست واين لبخند زمانيكه صباغان وبابايي و ماني از منبر پايين مي آمدند بيشتر وبيشتر شد و و آن لحظه كه عسگري و نيكنامي به خاطر مطلب نياوردنشان درحال صغري وكبري چيدن بودندبه اوج خود رسيد.الان بهترين موقع براي فروختن آدمها بود.شهرام عرب زاده گفت :ببخشيد جناب! من از اول هم ميدانستم كه ما لياقت شما را نداريم ما خنگيم ما نادانيم ما ابلهيم ما نويسندگان به روز نيستيم ما اصلا نويسنده نيستيم اگر اجازه بدهيد من از طرف شما همه بچه هارا تيرباران كنم.گلنسا اما چيزي نگفت و نگاهش كه به روزنامه افتاد لبخندش دوباره ماسيد و خفقان از نو شروع شد.شفايي كه نزديك بود از شدت فضولي قالب تهي كند به هواي پاك كردن تخته از جا بلند شد و به سمت آن رفت خوشبختانه ويا بدبختانه تخته سفيد بود اما در همين فاصله هم او تيتر روزنامه را قاپيده بود.كنار عكس اعدام صدام نوشته بود : سرانجام يك ديكتاتور!